Κάθε χρόνο από το 2023, πρέπει να αναπολούμε την 7η Οκτωβρίου.
Οι υπερασπιστές του Ισραήλ λένε σε όποιον προσπαθεί να κατανοήσει την πραγματική φρίκη των πράξεών του στη Μέση Ανατολή ότι όλα είναι απίστευτα περίπλοκα.
Αυτό που μοιάζει με γενοκτονία στη Γάζα, αποικισμό και καταστολή στην Παλαιστίνη, και πόλεμο και παράνομη κατοχή στον Λίβανο, είναι στην πραγματικότητα μια θεμιτή απάντηση που μπορεί να γίνει κατανοητή μόνο με την πλήρη γνώση κάθε ψηφίσματος του ΟΗΕ, κάθε τμήματος και υποτμήματος κάθε υπογεγραμμένης συμφωνίας, και κάθε λεπτομέρειας σχετικά με το ποιος έχει δικαίωμα σε κάθε κόκκο άμμου σε αυτή την αιματοβαμμένη γη.
Επομένως, όσοι επιλέγουν να μιλήσουν για το Ισραήλ πρέπει να ζυγίσουν κάθε λέξη πολύ προσεκτικά και να ξεκινήσουν οποιαδήποτε συζήτηση για την Παλαιστίνη και τον παλαιστινιακό λαό επικαλούμενοι τα βάσανα του ισραηλινού λαού, αναγνωρίζοντας το δικαίωμα του Κράτους του Ισραήλ να υπάρχει και απορρίπτοντας κάθε μορφή διαμαρτυρίας που υπερβαίνει την υπογραφή διαδικτυακών αιτημάτων (ή ακόμα και λιγότερο). Μόνο με αυτόν τον τρόπο μπορούν να γίνουν κατανοητές οι συνέπειες της πολιτικής περικύκλωσης, της βαρβαρότητας και του απαρτχάιντ που το ισραηλινό κράτος διατηρεί εδώ και δεκαετίες.
Όταν ολοκληρωθούν όλα αυτά, καταλήγει κανείς να ασχοληθεί με αυτό που ο Αμερικανός δημοσιογράφος Ta-Nehisi Coates όρισε ως «ανύψωση της πολυπλοκότητας των γεγονότων πάνω από την προφανή ηθική».
«Αυτή η ιεράρχηση της πολυπλοκότητας έναντι της δικαιοσύνης αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της προσπάθειας να σφυρηλατηθεί μια ιστορία της Παλαιστίνης που θα αφηγείται αποκλειστικά ο αποικιοκράτης», έγραψε ο Coates στο βιβλίο του «Το Μήνυμα» . «Μια προσπάθεια που επεκτείνεται στην απαγόρευση των μποϊκοτάζ από τις πολιτείες των ΗΠΑ, στην ανάκληση άρθρων από περιοδικά, στην αποβολή φοιτητών από πανεπιστήμια, στην απόλυση παρουσιαστών ειδήσεων από φοβισμένα δίκτυα, στη δολοφονία δημοσιογράφων από ελεύθερους σκοπευτές του στρατού και στις βομβιστικές επιθέσεις με αυτοκίνητα εναντίον μυθιστοριογράφων από υπηρεσίες πληροφοριών».
Ας ξεκινήσουμε αναγνωρίζοντας ότι κανείς, και πόσο μάλλον ο συγγραφέας, δεν δικαιολογεί τη δολοφονία αμάχων, είτε Παλαιστινίων, Λιβανέζων, Ιρανών, Υεμενιτών είτε Ισραηλινών. Ας αναγνωρίσουμε την πραγματική τραγωδία του θανάτου περίπου 1.200 Ισραηλινών και το τραύμα των 251 ανθρώπων που κρατήθηκαν όμηροι από τη Χαμάς, εκ των οποίων μόνο 165 επέστρεψαν ζωντανοί.
Αλλά ας αναγνωρίσουμε επίσης ότι η γενοκτονία δεν είναι μια νόμιμη απάντηση σε μια επίθεση από ένοπλους τρομοκράτες. Ότι η γενοκτονία δεν είναι μια νόμιμη απάντηση σε τίποτα. Ότι αυτό που συνέβη στη Γάζα είναι γενοκτονία, όπως έχει καθοριστεί από τον ΟΗΕ, και ότι δεν υπάρχει καμία δικαιολογία για τις ενέργειες του ισραηλινού κράτους από τις 7 Οκτωβρίου 2023.
Τα τελευταία τρία χρόνια, οι ισραηλινές δυνάμεις έχουν σκοτώσει περισσότερους από 74.000 αμάχους. Αλλά αυτός ο αριθμός είναι πιθανώς υποτιμημένος. Το Παλαιστινιακό Υπουργείο Υγείας καταμετρά μόνο τους θανάτους σε νοσοκομεία ή εκείνους που έχουν καταγραφεί επίσημα, εξαιρουμένων των χιλιάδων που παραμένουν αγνοούμενοι, πολλοί από τους οποίους είναι θαμμένοι κάτω από τα ερείπια. Οι εκθέσεις του ΟΗΕ υποδηλώνουν ότι οι ισραηλινές δυνάμεις έχουν σκόπιμα στοχεύσει παιδιά στη Γάζα, σκοτώνοντας τουλάχιστον 20.000 αγόρια και κορίτσια . Σχεδόν 50.000 γυναίκες και κορίτσια έχουν τραυματιστεί ή σκοτωθεί από τις ισραηλινές δυνάμεις στη Γάζα από τις 7 Οκτωβρίου 2023, σύμφωνα με το UN Women . Σχεδόν όλες οι γυναίκες και τα κορίτσια στη Γάζα έχουν εκτοπιστεί από τον αδιάκοπο βομβαρδισμό, σύμφωνα με την ίδια έκθεση. Ας σταματήσουμε εδώ: σχεδόν όλες οι γυναίκες και τα κορίτσια στη Γάζα έχουν εκτοπιστεί.
Μια άλλη έκθεση, αυτή της UNICEF USA , εκτιμά ότι σχεδόν 64.000 παιδιά τραυματίστηκαν ή σκοτώθηκαν μέχρι τον Οκτώβριο του 2025, πριν από ένα χρόνο. Τον Ιούνιο του τρέχοντος έτους, μια ανεξάρτητη επιτροπή του ΟΗΕ κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το Ισραήλ συνεχίζει να διαπράττει γενοκτονία στην Παλαιστίνη παρά την ανακοίνωση υποτιθέμενης εκεχειρίας τον περασμένο Οκτώβριο. Έκτοτε, το Ισραήλ έχει σκοτώσει τουλάχιστον 1.000 ανθρώπους στην Παλαιστίνη, συμπεριλαμβανομένων παιδιών.
Έτσι περιέγραψε ένας επίτροπος του ΟΗΕ έναν από αυτούς τους θανάτους, κατά τους οποίους οι ισραηλινές δυνάμεις σκότωσαν ένα 14χρονο Παλαιστίνιο αγόρι καθώς έφευγε από το σπίτι του. «Πυροβολήθηκε, τραυματίστηκε σοβαρά και κείτονταν στο έδαφος», δήλωσε ο Κρις Σιντότι σε συνέντευξη Τύπου στη Γενεύη. «Ήταν περικυκλωμένος από μια ομάδα Ισραηλινών στρατιωτών που κουβέντιαζαν και πιθανώς μερικοί από αυτούς κάπνιζαν για 45 λεπτά, ενώ αυτό το 14χρονο αγόρι πέθανε από αιμορραγία».
Ο επίτροπος του ΟΗΕ δεν περιγράφει ένα παιδί που βρέθηκε ανάμεσα σε διασταυρούμενα πυρά. Περιγράφει ένα παιδί που αιμορραγεί μέχρι θανάτου παρουσία Ισραηλινών στρατιωτών. Αυτό δεν είναι περίπλοκο, είναι απλό.
Αξίζει να σημειωθεί ότι πολλά από αυτά τα στατιστικά στοιχεία επικεντρώνονται σε Παλαιστίνιες γυναίκες, κορίτσια και αγόρια που σκοτώθηκαν από Ισραηλινούς. «Κοιτάξτε», φαίνεται να λένε αυτά τα ανατριχιαστικά στοιχεία, «αυτοί είναι σαφώς αθώοι πολίτες. Σίγουρα όλοι μπορούμε να συμφωνήσουμε ότι οι στρατοί δεν πρέπει να επιτίθενται σε παιδιά».
Αλλά ακόμη και αυτά τα στατιστικά στοιχεία φαίνονται ανεπαρκή στις κυβερνήσεις, τους δημοσιογράφους και τους σχολιαστές που επιμένουν ότι η αλήθεια για το τι έχει κάνει και συνεχίζει να κάνει το Ισραήλ στη Γάζα και τη Δυτική Όχθη δεν είναι πραγματικά γνωστή.
Η καλοπροαίρετη επανάληψη αυτών των στατιστικών στοιχείων, ακόμη και σε αυτή τη στήλη, υπονοεί ότι όλοι οι Παλαιστίνιοι άνδρες είναι, εξ ορισμού, υποτιθέμενοι τρομοκράτες. Το συνειδητοποίησα αυτό διαβάζοντας το “Τέλεια Θύματα” , ένα βιβλίο του Παλαιστίνιου συγγραφέα και ποιητή Mohammed El-Kurd, ως μέρος της ανάγνωσής μου για αυτή τη στήλη.
«Για πολύ καιρό, οι Παλαιστίνιοι έχουν υποβιβαστεί σε «γυναίκες και παιδιά». Αυτό υπονοεί, εν μέρει, ότι οι γυναίκες και τα παιδιά στερούνται την αυτονομία τους και την πολιτική ή επαναστατική τους συνεισφορά», γράφει ο El-Kurd. «Μια άλλη επίπτωση είναι η περαιτέρω δαιμονοποίηση των Παλαιστινίων ανδρών ως όντων που αξίζουν θάνατο και είναι ανάξια πένθους, εξορισμένοι από την αγκαλιά των αγαπημένων τους προσώπων».
Γάζα και η αριστερά
Εδώ και μερικά χρόνια, όσοι αυτοαποκαλούνται —και μιλούν εκ μέρους— αυτού που γενικά περιγράφεται ως «αριστερά θρηνούν την έλλειψη δυναμισμού στις τάξεις τους, σε σύγκριση με την άνοδο της δεξιάς. Έχει γίνει σύνηθες να μιλάμε για το πώς η αριστερά έχει ξεχάσει πώς να οργανώνεται και πώς οι υπερσυνδεδεμένοι, υπερβολικά προοδευτικοί ακτιβιστές έχουν χάσει την επαφή με τις κοινότητές τους.
Ωστόσο, όποιος παρακολουθεί στενά τον παγκόσμιο λαϊκό ζήλο για την υποστήριξη της Παλαιστίνης γνωρίζει ότι αυτό είναι ανοησία. Πέρυσι, ένα παγκόσμιο δίκτυο ακτιβιστών κατάφερε να οργανώσει τον Στόλο Sumud , μια ομάδα με περισσότερα από 40 σκάφη που μετέφεραν ζωτικής σημασίας ιατρικά εφόδια και πάνω από 500 συμμετέχοντες από τουλάχιστον 44 χώρες, η οποία επιχείρησε να πλεύσει από την Ευρώπη και την Αφρική προς τη Γάζα. Τα σκάφη αναχαιτίστηκαν και οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις παρέμειναν άπραγες ενώ οι δικοί τους πολίτες γίνονταν στόχος ισραηλινών μη επανδρωμένων αεροσκαφών.
Η ενέργεια αφθονεί στην αριστερά, αλλά υπάρχει μια βαθιά έλλειψη ενθουσιασμού για τις ξεπερασμένες, αόριστα προοδευτικές και ως επί το πλείστον ανούσιες κεντρώες ατζέντες που προωθούν πολλοί αριστεροί ηγέτες. Όπως ανέφερε το openDemocracy τον περασμένο μήνα, άνθρωποι σε όλο τον κόσμο παραμένουν κινητοποιημένοι για την Παλαιστίνη, ακόμη και παρά την άγρια καταστολή από κυβερνήσεις που φοβούνται μήπως αναστατώσουν τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Είναι χαρακτηριστικό ότι, στο Ηνωμένο Βασίλειο, όταν το Πράσινο Κόμμα (ένα σπάνιο παράδειγμα πολιτικού κόμματος όπου τα απλά μέλη μπορούν να υποβάλουν προτάσεις) υπέβαλε αυτή την εβδομάδα πρόταση για να χαρακτηρίσει τον Σιωνισμό ως ρατσισμό, αυτή εγκρίθηκε, προς μεγάλη απογοήτευση της ηγεσίας του κόμματος. Ο φιλελεύθερος τύπος επέκρινε σκληρά την ηγεσία για την αποτυχία της να συγκρατήσει τα πιο επαναστατικά μέλη της. Όπως και τα μέλη του Πράσινου Κόμματος, μπορούμε να συζητήσουμε αν ο Σιωνισμός είναι ρατσισμός, αλλά το χάσμα μεταξύ ηγεσίας και απλών μελών συνοψίζει τέλεια την τρέχουσα κατάσταση της προοδευτικής πολιτικής.
Οι δημοσκοπήσεις αποκαλύπτουν ότι οι απόψεις για το Ισραήλ που τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης, συμπεριλαμβανομένου του φιλελεύθερου τύπου, παρουσιάζουν ως ακραίες είναι, στην πραγματικότητα, αρκετά συνηθισμένες. Μια δημοσκόπηση της Washington Post το 2025 σε Αμερικανούς Εβραίους διαπίστωσε ότι το 61% πίστευε ότι το Ισραήλ είχε διαπράξει εγκλήματα πολέμου στη Γάζα, ενώ το 40% πίστευε ότι το Ισραήλ είχε διαπράξει γενοκτονία. Σχεδόν οι μισοί Αμερικανοί Εβραίοι κάτω των 35 ετών πιστεύουν ότι η ισραηλινή σύγκρουση θα πρέπει να επιλυθεί με τη δημιουργία ενός ενιαίου διεθνούς κράτους – μια εκδοχή της λύσης του ενός κράτους για την οποία τα μέλη του Βρετανικού Πράσινου Κόμματος έχουν επικριθεί έντονα.
Κράτη εναντίον λαών
Ως πολίτης της Ινδίας, μιας χώρας που κυβερνάται από ένα καθεστώς που ασκεί συστηματικά ακραία βία εναντίον των πολιτών της, δεν έχω καμία ψευδαίσθηση ότι η γενοκτονία στη Γάζα θα αμφισβητήσει τις διαιρέσεις μεταξύ αποικιοκρατών και πρώην αποικιοκρατούμενων· μεταξύ του Παγκόσμιου Νότου και του Παγκόσμιου Βορρά.
Το κυβερνών κόμμα της Ινδίας δεν βιώνει καμία γνωστική ασυμφωνία όταν λατρεύει τον Χίτλερ, ενώ αγοράζει ισραηλινά όπλα για να καταστείλει την εσωτερική εξέγερση και να κατασκοπεύει τους αντιφρονούντες. Νωρίτερα φέτος, ο Ινδός πρωθυπουργός Ναρέντρα Μόντι επισκέφθηκε το Ισραήλ, όπου έλαβε το πρώτο Μετάλλιο της Κνεσέτ , ένα προφανώς επινοημένο βραβείο. «Είστε ένας σπουδαίος φίλος του Ισραήλ. Είστε κάτι περισσότερο από φίλος. Είστε ένας αδελφός», του είπε ο Μπενιαμίν Νετανιάχου .
Ενώ είναι αλήθεια ότι ορισμένες χώρες, ιδίως η Νότια Αφρική, έχουν αξιοποιήσει την κοινή τους εμπειρία του απαρτχάιντ για να δείξουν αλληλεγγύη στον παλαιστινιακό λαό, δεν αρκεί πλέον να χρησιμοποιούμε την πολιτική ορολογία και θεωρία του 20ού αιώνα για να κατανοήσουμε τον κόσμο που έχει απογυμνώσει η Γάζα. Δεν υπάρχει γυρισμός, καμία υποχώρηση σε άνετα σύνορα. Σε έναν κόσμο όπου τα έθνη-κράτη είναι εντελώς αποκομμένα από τις προσδοκίες των πολιτών τους και τους κανόνες του διεθνούς δικαίου, εμείς, ο λαός, πρέπει να ενωθούμε και να χαράξουμε μια πορεία προς το μέλλον με στολίσκους και καραβάνια ελπίδας και αλληλεγγύης.
ΠΗΓΗ: OPENDEMOCRASY – Ο Aman Sethi είναι αρχισυντάκτης του openDemocracy.
